Przez długi czas żyłam tak, jakby to były dwie osobne osoby. Jako aktorka udawałam, że nie jestem psycholożką. Jako psycholożka – że nie jestem aktorką.

Bałam się, że jeśli powiem głośno, że łączę jedno z drugim, usłyszę: to kim ona właściwie jest? Ani z niej aktorka, ani terapeutka.

A potem zobaczyłam, że człowiek nie jest prosty. Że rzadko mamy do wyboru tylko „albo-albo”. Częściej jest „to i to, i jeszcze tamto”. I że to połączenie jest dziś moją siłą, a nie czymś, co muszę ukrywać.